جوش پذیری فولاد ها

جوش پذیری فولاد ها :به طور کلی، اصطلاح جوش پذیری می تواند اینگونه تعریف شود."توانایی مواد برای جوش داده شدن با یکی از پروسه های جوشکاری مرسوم و دارا بودن خاصیتی که برای آن طراحی صورت گرفته است."جوش پذیری فولادها می تواند متاثر از بسیاری فاکتورها باشد که به نوع فولاد ، پروسه و خواص مکانیکی خواسته شده بستگی دارد .مهندسین جوشکاری فقط با فولادهای ساختمانی کربن و منگنز دار سروکار دارند و ممکن است جوش پذیری از روی کربن معادل تعیین شود، گرچه این یک کاربرد کوچک از ترم جوش پذیری است. عموما جوش پذیری ضعیف، پیدایش بعضی از انواع ترکها را باعث می شود، اگر چه اغلب فولادها درجه ای از جوش پذیری را دارند.هنگامی که همه انواع مکانیزم های ترک برداشتن جوش را در نظر می گیریم، سه مولفه اساسی قبل از اتفاق افتادن ترک وجود دارد:1) تنش 2) محدودیت ها و قیدها 3) ریز ساختار حساس 1. تنش های پسماند همواره در قطعات جوشکاری وجود دارد ( به دلیل انبساط و انقباض موضعی )2. قید ممکن است یک قید موضعی باشد یا از طریق صفحه ای که به قطعات دیگر جوش داده شده باشد .3. ریز ساختار اغلب بوسیله پروسه جوشکاری به ترک حساس می شود.انواع مکانیزم ترک های متداول در فولادها که باید در رابطه با آنها دانش و علم داشته باشیم عبارتند از :1. ترک حاصل از هیدروژن وارده به منطقه تفتیده2. ترک حاصل از هیدروژن وارده به فلز جوش 3. ترک های انقباضی 4. پاره شدگی لایه ای 5. خوردگی درون شبکه ای تعاریف :برای این فصل نیاز است مفاهیم زیر بصورت پایه ای فهمیده شود:حلالیت : توانایی حل شدن یک ماده در ماده دیگر، مانند شکر در چای ماکزیمم حلالیت : ماکزیمم در صد ماده ای که می تواند در ماده ای دیگر حل شود .فولاد : یک آلیاژ آهن